De manier hoe wij naar de wereld kijken, onze visuele cultuur, is in de afgelopen tweehonderd jaar radicaal veranderd. Van fotorealistische schilderijen naar de foto, de ‘fantasmagorie’ naar overweldigende hollywood-producties. Tegenwoordig dompelen we ons onder in wat steeds meer gaat lijken op daadwerkelijke ‘virtual reality’. Wanneer beeld zo indrukwekkend is, verliest het dan zijn diepgang? Hoeven we niet meer verder te kijken dan het beeld wanneer het beeld zelf alle aandacht opeist?Is dat wat we ‘zien’ nog wel reëel?

Visuele cultuur kan op verschillende manier worden bekeken. De manier hoe beeldgebruik wordt vertaald, de kracht van het beeld en wat het uitoefent op de ‘ontvanger’ en de manier waarop nieuwe technieken ideeën en ideologieën kunnen versterken of juist afzwakken. Beeld is overigens cultuurafhankelijk. Traditionele islamitische of christelijke culturen zien beeld als ‘verleiding’ of ‘misleiding’. Fotografie was de nieuwe werkelijkheid na de schilderkunst, het gaf weer wat er voor de lens verscheen.
‘De camera liegt niet’, is een veelgehoorde uitspraak.
Het keerpunt ligt in een tijd waar de dode sterren weer rondlopen op televisie, gigantische robots vechten in de straten en Koos Alberts opstaat uit zijn rolstoel om de telefoon op te nemen. Maar ook buiten ons televisie worden we elke dag gebombardeerd met beeld, veelal aangepast. Gigantische reclameborden –en schermen schreeuwen ons tegemoet in de steden. Wanneer we een tijdschrift kopen bij een kiosk is het niet veel anders. Wat de huidige generatie aan beeld consumeert is vele malen hoger dan de overgrootouders ooit deden. De discussie over deze ‘consumptie’ woedt al jaren. Geweld door jongeren aangezet door gewelddadige films, meisjes die zichzelf uitmergelen als schoonheidsideaal en nog vele andere voorbeelden. Beeldmisleiding neemt een nieuwe vorm aan door interactiviteit. Dit brengt ons bij het fenomeen ‘virtual reality’.

De ‘fantasmagorie’ was een negentiende-eeuwse uitvinding die voortborduurde op de toverlantaarn. Het kon beeld projecteren op muren, doek en zelfs op rook. Het publiek wat een voorstelling bezocht werd geconfronteerd met bovennatuurlijke beelden, vaak in combinatie met dramatische geluidseffecten. De fantasmagorie van deze tijd valt te zien in de gemiddelde bioscoopfilm waarin bovennatuurlijke gebeurtenissen in beeld worden gebracht.
Maar interessanter is het, zichzelf nog steeds ontwikkelende, virtual reality. Een misleiding die je niet ‘bekijkt’, maar waar je in verdwijnt. Waar fotografie, film of televisie nog een statisch karakter vertonen zou VR je compleet opslokken in een andere wereld los van al het andere. Ook wel ‘immersive VR’ genoemd. Het concept klinkt op deze manier echter nog erg vaag. Aangezien VR nog steeds weg is gelegd voor laboratoria en simulatie is het niet erg toegankelijk voor een groot publiek zoals de andere drie media. Ook lijkt de behoefte aan deze ‘immersive VR’ niet erg groot. Er werd in principe al met VR geëxperimenteerd in de jaren vijftig.
Als we uit het denkpatroon stappen van Virtual reality als een wereld die je ziet door een rare headset op te zetten (of door een kabel in de hersenen te prikken voor de Matrix-liefhebbers onder ons) komen we tot andere conclusies. Een andere optie die wordt aangedragen door onderzoekers zijn de ‘virtuele realiteiten’ van videogames waarin de speler compleet wordt betrokken bij het spel. Hij bepaald wat hij ziet, stuurt zichzelf naar waar hij wil en heeft contact met anderen in de spelwereld waarin hij zich begeeft.

De spelwereld van World of Warcraft waarin de speler een persona aanneemt en met andere spelers online een fantasy-wereld verkent.

De grote misleiding van de moderne technieken –de liegende camera- is een makkelijke opvatting om het gebruik van effecten in foto’s en film af te doen als misleidend of nutteloze entertainment.
Michele Pierson schreef over de ontwikkeling van CGI-effecten in de filmindustrie in haar boek ‘CGI effects in Hollywood science-fiction cinema 1989-95’. Dat het gebruik van effecten de diepgang zou aantasten is iets wat zij tegenspreekt. Sinds de eerste films probeerden de makers het publiek al te verleiden met onwaarschijnlijke gebeurtenissen. Techniek ontwikkeld zich verder, maar de drang tot het verbazen van de toeschouwers is niet verminderd. Ook is het gebruik van effecten als noodoplossing een vaak voorkomend verschijnsel. De Titanic laten zinken, een gebeurtenis die heeft plaatsgevonden, was praktisch onmogelijk te verfilmen zonder gebruik van effecten. Tom Hanks als Forrest Gump kennis laten maken met historische figuren door Hanks in oud beeldmateriaal te ‘plaatsen’ had zonder de laatste technieken uitgelopen op een fiasco. Steven Spielberg bracht met Jurrasic Park dieren in beeld waar de hedendaagse mens alleen maar dode botten van kan bekijken in musea. De voorbeelden zijn eindeloos.
Volgens Pierson geven effecten in sciencefictionfilms de kijker een beeld van de toekomst, en de mogelijkheid om mee te discussiëren over hoe de toekomst er uit moet komen te zien. De misleiding van deze films zijn op deze manier niet ‘leeg’ maar juist waardevol voor onze beeldvorming van een toekomst die nog moet komen of een verleden waar we geen voorstelling van konden maken.

‘De ruigste podcast van dit weekend…’

Met dank aan:
-Freerecorder
-Gearbox software
-Toneport UX2
-NIN
-Slayer
-Absynth (softsynth)

Klik hier voor mijn blogspot account met de Ustream ‘gearbox-test’!

Audacity + Absynth + S7ven

Ik ga straks de uitzending van PREMtime kijken op Nederland 2 om 22:50.
Kijk mee naar het tv-programma en beleef het samen met mij!

*Klik hier voor het Liveblog*

Dit gaat een soort ‘groeiblog’ worden.
Ben net in mijn contactenlijst willekeurig mensen wezen toevoegen aan mijn twitter tot boven de honderd man. Wel veel interessante mensen proberen aan te klikken, maar toch vooral op ‘random’.
En nu afwachten wat er gaat gebeuren.
Wanneer mensen mij, nietsvermoedend, ook beginnen te volgen ga ik vragen stellen over twitter.

tonwesseling Vermoed dat twitter het niet gaat volhouden en dat de conversatie zich gaat verplaatsen, tenzij ze de volgende stap maken als bedrijf 1 minuut ago from twitterrific

Vinnyvdhorst@tonwesselingWaar gaat de conversatie dan heen? En wat zou die stap van Twitter dan moeten worden? minder dan 5 seconden ago from web in reply to tonwesseling

@vinny twitter moet een volwassen bedrijf worden met bussiness model een slimme social media mensen. Is nu veels te amateuristisch… 11 minuten ago from web in reply to vinny

@vinny waarheen. Daar waar de mensen zijn Met goede usability. Eenvoudig mobiel gebruik. Misschien friendfeed, misschien bkite.. dunno 10 minuten ago from web in reply to vinny

Vinnyvdhorst @tonwesseling Twitter wordt bij ons in college als journalistiek wondermiddel aangeraden. Zal dit verdwijnen als ‘t mainstream wordt? 18 minuten ago from web in reply to tonwesseling

tonwesseling @Vinnyvdhorst hoe bedoel je journalistiek wondermiddel? Als bron? 14 minuten ago from web in reply to Vinnyvdhorst

Vinnyvdhorst @tonwesseling I quote: voor ‘breaking news’, verslaan van rechtzaken, bronnen zoeken… sociale thermometer… etcetera 10 minuten ago from web in reply to tonwesseling

tonwesseling @Vinnyvdhorst ah ok. Nee dat wordt dan alleen maar meer (meer volgers) 8 minuten ago from web in reply to Vinnyvdhorst

Dat was een alleraardigst Twitter-gesprekje. (of noem je dat een tweet-uitwisseling?)
Hoe dan ook, Ton Wesseling is erg tevreden en ziet een mooie toekomst voor Twitter.
Toch interessant… De ruis wordt dus alleen maar meer, maar dat is volgens Ton alleen maar goed.
Ik las in een ander blog dat je Twitter toch vooral ‘geheim’ moest houden als ‘jouw eigen journalistieke middeltje’. Ik denk dat het voor iedereen anders ligt.

Ik had de afgelopen week het geniale idee om een bbc-reporter op te zoeken via Twitter. Ik kon bijna geen manier vinden om in contact te komen met deze man tot ik ‘m op Los Twitteros terugvond. Ik meteen ‘followen’ natuurlijk… Blijkt dat ik niet kan reageren of praten met hem als hij mij niet volgt.
Dat staat dan weer netjes.
Poging mislukt, hopen op een betere Twitter-ervaring in de komende weken.

New Media Lab is misschien wel het belangrijkste vak dat je op dit moment kan volgen op de SvJ.
“Een nogal manse uitspraak Van der Horst. Probeer je een paar voldoendes bij elkaar te likken?”

Ehm, nee. Het is eerder mijn verbazing dat de informatie die de laatste weken mijn strot in is geduwd mij al veel eerder had moeten bereiken. Ik ben alweer een derdejaars, en ik ben gewoonweg geschrokken van de dingen die ik niet wist. Ik probeer niet te wijzen op het feit dat ik veel termen niet begreep, of weinig met het internet deed –zie hiervoor mijn eerste blog- maar op de discussies over de toekomst van het vak. Natuurlijk zijn we in de eerste jaren opgevoed met media-ethiek en dergelijke vakken, maar wat er in de afgelopen weken is besproken zou relevant moeten zijn voor alle studenten van deze opleiding. Het mag gewoonweg geen keuze zijn je ogen dicht te knijpen en hopen dat de krant nog 100 jaar op je mat valt met een doffe dreun.

New Media Lab is misschien wel het enige vak waar het daadwerkelijk om de journalist gaat. Rekening houden met het publiek of de lezer is leuk, maar die regelen hun eigen nieuws zelf wel. Je zou bijna kunnen stellen dat NML een soort overlevingsgids is voor de journalist die verzuipt voordat hij nog heeft gezwommen.

Dan kom ik uiteindelijk toch uit bij de enigzins rare titel van dit blog. (Als het je bekend voorkomt, denk aan Ghostbusters.) We hebben het er op de vrijdagen met Jaap Stronks al vaak genoeg over gehad, en uiteindelijk komt elke discussie neer op één vraag:
‘Wat is de toekomstige taak van de journalist?’

Het nieuws ligt op straat -of op internet naar believen- en iedereen is journalist. De allerbeste kantklosser kan schrijven voor zijn mede-kantklossers. De allerbeste webdesigner kan zijn ‘lesser designers’ informeren over de beste programma’s en de laatste trends. Korte nieuwsberichtjes worden geproduceerd door burger en bedrijf en de klassieke journalist staat praktisch buitenspel.
En nu komen we op het punt waar mijn mening toch verschilt…

Niet iedereen is burgerjournalist.
Niet iedereen studeert.
Niet iedereen wil zelf bepalen wat goed voor zichzelf is.

Dit begint het randje van de psychologie te raken en heeft vooral te maken met denkwijze.
Wanneer een groepje aankomend journalisten op een vrijdagmiddag discussieert over het feit dat ‘iedereen nieuws kan maken’ sneuvelt de realiteit. Wat ik nu aansnijd is op ‘t randje, maar het draait om het idee. Komt ie:

De stratenmaker staat s’ochtends vroeg op. Wassen, tanden poetsen, aankleden, ontbijten en de lunch in het trommeltje. Zeven uur beginnen en tot vier á vijf uur s’middags keihard bikkelen. Thuis de kids knuffelen en omkleden. Etenstijd, t.v kijken, mail checken, nieuws tot zich nemen (krant of internetsite) en uiteindelijk doodop naar bed toe. Morgen is het immers weer een nieuwe dag om te werken.

Dan kunnen wij, de studentjes journalistiek, wel door blijven blaten over de burger die het nieuws maakt. Maar deze stratenmaker -Henk, voor het gemak- heeft daar geen tijd voor. Henk wil alleen maar weten wat er aan de hand is in Nederland en de wereld en heeft geen tijd om zijn eigen nieuws persoonlijk bij elkaar te schrapen, laat staan constant vraagtekens daarbij te plaatsen.
Dat het nieuws op straat ligt interesseert hem helemaal niets. Iemand anders moet al die informatie controleren en sorteren. Kijken wat relevant is, wat waar en onwaar is. En het mag best aantrekkelijk geschreven worden. Henk is geen domme stratenmaker, want hij leest graag boeken. En hij vind het helemaal niets wanneer hij nieuws moet lezen op internet wanneer het kneuterig geschreven is. En zijn politieke voorkeur is geen probleem; zijn nieuws wordt in zijn smaak opgediend, zoals hij het lekker vind.

Laat er nu net een school in Utrecht staan die mensen opleidt tot dit soort ‘informatiespecialisten’. Er is nog werk genoeg voor de ‘gatekeepers’ van de toekomst. De geestelijke knop moet alleen omgezet worden.

“Ik ben hier…”
“Zucht, wat is het toch…”
“Kent iemand een…”
“Ik zit in de trein…”
“Bier!”

Wat is dat toch met dat Twitter dat ik nog niet helemaal het enthousiasme kan delen met mijn mede-twitteraars? Op het eerste gezicht vind ik het maar een exhibitionistisch idee. Wat ik onder medestudenten van het NML als reactie al langs hoorde komen. “Waarom zou iedereen moeten weten waar ik mee bezig ben” of “ik ben erg gericht op mijn privacy”, zijn opmerkingen die het nuchtere beeld van de gemiddelde Nederlander wel ongeveer weergeeft. Ik kan het echter ook omdraaien en mezelf eens een veeg uit de pan geven, want Twitter is immers ‘oud’ in een nieuw jasje. Een jas die mij ooit paste, want ik was in vroeger tijden niet vies van nieuwsgroepen of chats.
Zoals ik al heb gelezen op een ander blog -waarvan de link nog de naam mij weer ontschoten is- is Twitter een programma dat is gedefinieerd door zijn gebruikers. Wat begon als een ‘waarbenjenuenwatdoejedan’-site is uitgegroeid tot hybride van community met chat. De gebruikers zijn er in ieder geval laaiend enthousiast over.

Terug naar mijn oud nieuws. Vroeger –eind jaren negentig, begin deze eeuw- was ik zelf erg actief op het internet. Om enkele hartverwarmende voorbeelden te noemen.
- MSN was de ultieme vervanger van ICQ
- Newsgroups informeerden op je e-mail over je favoriete onderwerpen. En natuurlijk reageren met ‘reply to all’.
- Natuurlijk de fora, chatboxen en nieuwsgroepen.
- En als iemand uit die bronnen wilde weten wie jij was dan maakte je een profiel aan op CU2. Een uitkomst voor mensen die zelf geen website konden maken.

Is Twitter dan zoveel anders?
Je maakt een profiel aan, en je voegt ‘vrienden’ toe. Je valt iedereen lastig met je opmerkingen over wat je aan het doen bent. Na verloop van tijd ontstaan er –waarschijnlijk- gesprekken die aansluiten op jouw dagelijkse bezigheden. Op deze manier blijft er contact bestaan met mensen die jou interesses delen. Maar alsnog naar mijn mening oude ideeën in een nieuw jasje. Of eerder: Oude ideeën (blog, netwerk, chat, nieuwsgroep) in een overkoepelend jasje. Waar ik persoonlijk een beetje een slappe van kreeg was een blog over het ‘Twinterview’. Lees de volgende zin met een jeugdjournaal-toontje in het achterhoofd. Bij dit interview op twitter kan iedereen vragen stellen aan een belangrijke man of vrouw. Van achter hun com-pu-terrrr, van over de heeeele wereld.

Mucho interesting, maar deden we dit al niet acht jaar geleden in de chatbox met ‘die ene van de Vengaboys’ op TMF-chat? Ik overdrijf een beetje, maar het is natuurlijk duidelijk dat de twitter-fanboys hun objectiviteit soms verliezen.

Waarom dan toch Twitter?
Opmerkingen over een artikel wat je aan het schrijven bent kan resulteren in een opmerking als: ‘Ik ken iemand die zelf bloembollen teelt, misschien heeft hij wel zin om je vragen te beantwoorden!’.
Dat lijkt mij in ieder geval verschrikkelijk handig, maar dan moet ik wel mijn lijstje met followers flink opkrikken voordat dit soort samenloop van journalistieke omstandigheden geschieden. Ik heb me wel aangemeld bij diverse nieuwsinstanties op Twitter zodat ik af en toe ook een ‘tweet’ binnenkrijg van CNN of de BBC.
En met Twitter in mijn RSS-feed krijg meteen door wat iedereen te melden heeft, erg makkelijk als er iets langskomt dat mijn aandacht trekt.

Tot zover mijn overpeinzingen betreffende Twitter. Ik vind het nog niet helemaal eerlijk om er nu al een oordeel over te vellen, dus ik kom hier in een later blog nog wel op terug. Eerst kijken hoe dit zich verder ontwikkelt.
Nu ga ik maar eens posten op Twitter dat mijn blog af is. Kijken of dat nog iemand boeit.

Ps.
De opmerking over de Vengaboys was een pure asociatie met de zender TMF. Dus voordat er opeens rare verhalen rond gaan doen…

Ondertussen heeft het overgrote deel van de internetbevolking de blogs gevonden. Jong en oud, technisch en a-technisch, wereldverbeteraars en zwartkijkers ‘bloggen’ er op los en schrikken er niet voor terug hun medemens deelgenoot te maken van hun belevingswereld. Denk aan sites als wordpress, livejournal, blogger, waarbenjij.nu en de blog-opties van gratis profielensites van hyves en myspace. Als je wat te zeggen hebt dan kan je bloggen, als je helemaal niets te melden hebt kan je ook bloggen. Een foto van een prachtig stukje natuurschoon of een foto van je nieuwe schoenen. Een filmpje waarin je reflecteert op de samenleving of een filmpje waarin je de straat onderkotst na een nacht bingedrinking.
Wanneer jij met je blog zeker weet dat jou blog er wel toe doet, hoe stijg je dan boven de andere blogs uit? Hoe zet je jezelf in de picture zodat mensen jou kunnen vinden en die magische woorden tot zich kunnen nemen.

www. doshdosh.com richt zich compleet op het geven van tips voor blogs en internetmarketing. Maki, de drijvende kracht achter de site, is een filosofie student uit Canada die zijn wijsheid deelt met een grote schare lezers. Hij richt zich over het algemeen op het gebruik van web 2.0 toepassingen zoals Twitter en sociale mediasites om de blogger in kwestie een goede naam op te laten bouwen. Buiten bloggers geeft hij ook advies bruikbaar voor de zakelijke types die geld proberen te verdienen via het net. Uiteindelijk komt het neer op imagovorming, netwerken en het lezende publiek ‘bij je houden’.
De blogs zijn niet altijd even lang, maar zelfs op de kortste blogs wordt ruimschoots gereageerd. Discussies en aanvullende informatie maken deze commentpagina’s soms zelfs interessanter dan het oorspronkelijke blog.
Veel discussie betreft het gebruik van de ’sociale’ sites als Digg, stumbleupon, Sphinn en Twitter. De meeste adviezen zijn ook toe te passen op Myspace en het Nederlandse hyves.

Veelbekeken blogs hebben klinkende titels als:
‘How to set up Google Custom Search for your website and make money.’
‘Darkroom: A text editor that helped me to write better content.’
‘17 ways you can use twitter: A guide for beginners, marketers and business owners.’
‘Understanding the Value of ‘Friends’ in social media websites.’

De opmaak van de site is erg overzichtelijk in elkaar gezet met weinig toeters en bellen. De blogs zijn te kiezen in de vorm van recente plaatsing en naar categorie. De laatste optie is erg handig wanneer je zoekt naar specifieke onderwerpen als blog tips, advertentieplaatsing, social media marketing en meer.
Een blog wat mij aansprak geeft de essentie van deze site weer.
‘How to build a succesful newsblog: 10 informationsources you can use’, helpt je met het van de grond af opbouwen van een nieuwsblog. Uitgaande van het feit dat je de basis al hebt opgezet krijg je advies om je blogrol aan te vullen met blogs in jouw verlengde, google-alerts om je op de hoogte te houden op basis van bepaalde keywords en het mij totaal onbekende ‘meme-trackers’. Deze kan je gebruiken om blogs te ordenen op specifieke onderwerpen. Handig wanneer je in je artikel wil verwijzen naar blogs die hetzelfde onderwerp behandelen.

Dus voor de echte blog-N00bs of de diehards die wat meer uit hun schrijfsels willen halen dan eeuwige roem is doshdosh.com ideaal. En natuurlijk comments achterlaten en je community niet in de steek laten. Anders kom je er natuurlijk niet.

ps.
Op aanraden van een ander blog van deze site typ ik nu mijn stukken via Darkroom. Een minimalistische tekstverwerker die doet denken aan vroegâh! Het programma neemt je hele scherm in beslag waardoor er minder afleiding is tijdens het schrijven. Buiten het feit dat de pikzwarte achtergrond en de felgroene letters natuurlijk erg stijlvol overkomen wanneer er onverwacht visite langskomt.

Met Koninginnedag achter de rug en een dag dat er geen enkele winkel open was (hemelvaart, hoera) bedacht ik me deze ochtend dat ik toch nog even moest bloggen over vorige week. Een nieuwe redactie werd afgetrapt, en zoals we gewend zijn van de Svj wist ik niet wat me te wachten stond. Ik kwam vers van redactie 1968 waar we, met rode veteraan Gijs Schreuders, een tijdschrift in elkaar hadden gestampt over dit roerige revolutiejaar.
New Media Lab bleek vorige week maandag hele andere koek.
Uiteraard klappen er om mij heen een zestal laptops open, en zit ik daar met een middeleeuws kladblok. Job Twisk legt veel uit, maar laat mij vooral met meer vragen dan antwoorden zitten. (Op mijn kladblok vond ik op dat moment twintig termen terug waar ik nog nooit van had gehoord)
En natuurlijk was ik een van de weinige mensen die niet begrijpend bleef knikken naar überguru Job.
Een gevoel van “blue pill, red pill”, en “welcome to the real world” overviel me en ik liet me maar een beetje meedrijven op de stroom. Het uiteindelijke doel van het vak werd naarmate de tijd vorderde weer duidelijk: ‘Weet wat er speelt, loop niet achter de feiten aan en weet erover te discussiëren’.

Tegen de tijd dat ik dit blog aanmaak op vrijdag is er een werkgroep mobiele journalistiek van Verweij, boekenklasje van Smis, een gastenloze lunchmeeting, een docu met discussie en een lesmiddag van Jaap Stronks verstreken. In de laatste uren met Jaap vond er een discussie plaats over de toekomst van de journalist (om het simplistisch te stellen). De discussie werd vastgelegd met camera en was met live-stream op internet te volgen door buitenstaanders. Ook konden en werden er vragen gesteld via Twitter. De discussie, voordat we gingen klooien met U-stream en Camtwist, was verfrissend.
Ik concludeer als volgt:
-Journalistiek veranderd door een nieuw medialandschap.
-Journalistiek is nooit objectief geweest.
-Eigenlijk vinden we subjectieve journalistiek veel leuker.
-Wanneer alles gratis is gaat men weer betalen voor kwaliteit.
-We zijn er nog niet uit hoe het met sociaal contact zit: Alleen in een grote groep, of alleen thuis met al je vrienden op het web.
-Webdesigners zijn niet geschikt te schrijven voor eigen publiek.
-De komende weken NML worden erg interessant.
-’De beproeving’ is een stoer boek.
-De verfilming zoog.