De manier hoe wij naar de wereld kijken, onze visuele cultuur, is in de afgelopen tweehonderd jaar radicaal veranderd. Van fotorealistische schilderijen naar de foto, de ‘fantasmagorie’ naar overweldigende hollywood-producties. Tegenwoordig dompelen we ons onder in wat steeds meer gaat lijken op daadwerkelijke ‘virtual reality’. Wanneer beeld zo indrukwekkend is, verliest het dan zijn diepgang? Hoeven we niet meer verder te kijken dan het beeld wanneer het beeld zelf alle aandacht opeist?Is dat wat we ‘zien’ nog wel reëel?
