“Ik ben hier…”
“Zucht, wat is het toch…”
“Kent iemand een…”
“Ik zit in de trein…”
“Bier!”
Wat is dat toch met dat Twitter dat ik nog niet helemaal het enthousiasme kan delen met mijn mede-twitteraars? Op het eerste gezicht vind ik het maar een exhibitionistisch idee. Wat ik onder medestudenten van het NML als reactie al langs hoorde komen. “Waarom zou iedereen moeten weten waar ik mee bezig ben” of “ik ben erg gericht op mijn privacy”, zijn opmerkingen die het nuchtere beeld van de gemiddelde Nederlander wel ongeveer weergeeft. Ik kan het echter ook omdraaien en mezelf eens een veeg uit de pan geven, want Twitter is immers ‘oud’ in een nieuw jasje. Een jas die mij ooit paste, want ik was in vroeger tijden niet vies van nieuwsgroepen of chats.
Zoals ik al heb gelezen op een ander blog -waarvan de link nog de naam mij weer ontschoten is- is Twitter een programma dat is gedefinieerd door zijn gebruikers. Wat begon als een ‘waarbenjenuenwatdoejedan’-site is uitgegroeid tot hybride van community met chat. De gebruikers zijn er in ieder geval laaiend enthousiast over.
Terug naar mijn oud nieuws. Vroeger –eind jaren negentig, begin deze eeuw- was ik zelf erg actief op het internet. Om enkele hartverwarmende voorbeelden te noemen.
- MSN was de ultieme vervanger van ICQ
- Newsgroups informeerden op je e-mail over je favoriete onderwerpen. En natuurlijk reageren met ‘reply to all’.
- Natuurlijk de fora, chatboxen en nieuwsgroepen.
- En als iemand uit die bronnen wilde weten wie jij was dan maakte je een profiel aan op CU2. Een uitkomst voor mensen die zelf geen website konden maken.
Is Twitter dan zoveel anders?
Je maakt een profiel aan, en je voegt ‘vrienden’ toe. Je valt iedereen lastig met je opmerkingen over wat je aan het doen bent. Na verloop van tijd ontstaan er –waarschijnlijk- gesprekken die aansluiten op jouw dagelijkse bezigheden. Op deze manier blijft er contact bestaan met mensen die jou interesses delen. Maar alsnog naar mijn mening oude ideeën in een nieuw jasje. Of eerder: Oude ideeën (blog, netwerk, chat, nieuwsgroep) in een overkoepelend jasje. Waar ik persoonlijk een beetje een slappe van kreeg was een blog over het ‘Twinterview’. Lees de volgende zin met een jeugdjournaal-toontje in het achterhoofd. Bij dit interview op twitter kan iedereen vragen stellen aan een belangrijke man of vrouw. Van achter hun com-pu-terrrr, van over de heeeele wereld.
Mucho interesting, maar deden we dit al niet acht jaar geleden in de chatbox met ‘die ene van de Vengaboys’ op TMF-chat? Ik overdrijf een beetje, maar het is natuurlijk duidelijk dat de twitter-fanboys hun objectiviteit soms verliezen.
Waarom dan toch Twitter?
Opmerkingen over een artikel wat je aan het schrijven bent kan resulteren in een opmerking als: ‘Ik ken iemand die zelf bloembollen teelt, misschien heeft hij wel zin om je vragen te beantwoorden!’.
Dat lijkt mij in ieder geval verschrikkelijk handig, maar dan moet ik wel mijn lijstje met followers flink opkrikken voordat dit soort samenloop van journalistieke omstandigheden geschieden. Ik heb me wel aangemeld bij diverse nieuwsinstanties op Twitter zodat ik af en toe ook een ‘tweet’ binnenkrijg van CNN of de BBC.
En met Twitter in mijn RSS-feed krijg meteen door wat iedereen te melden heeft, erg makkelijk als er iets langskomt dat mijn aandacht trekt.
Tot zover mijn overpeinzingen betreffende Twitter. Ik vind het nog niet helemaal eerlijk om er nu al een oordeel over te vellen, dus ik kom hier in een later blog nog wel op terug. Eerst kijken hoe dit zich verder ontwikkelt.
Nu ga ik maar eens posten op Twitter dat mijn blog af is. Kijken of dat nog iemand boeit.
Ps.
De opmerking over de Vengaboys was een pure asociatie met de zender TMF. Dus voordat er opeens rare verhalen rond gaan doen…
