De manier hoe wij naar de wereld kijken, onze visuele cultuur, is in de afgelopen tweehonderd jaar radicaal veranderd. Van fotorealistische schilderijen naar de foto, de ‘fantasmagorie’ naar overweldigende hollywood-producties. Tegenwoordig dompelen we ons onder in wat steeds meer gaat lijken op daadwerkelijke ‘virtual reality’. Wanneer beeld zo indrukwekkend is, verliest het dan zijn diepgang? Hoeven we niet meer verder te kijken dan het beeld wanneer het beeld zelf alle aandacht opeist?Is dat wat we ‘zien’ nog wel reëel?
Dit gaat een soort ‘groeiblog’ worden.
Ben net in mijn contactenlijst willekeurig mensen wezen toevoegen aan mijn twitter tot boven de honderd man. Wel veel interessante mensen proberen aan te klikken, maar toch vooral op ‘random’.
En nu afwachten wat er gaat gebeuren.
Wanneer mensen mij, nietsvermoedend, ook beginnen te volgen ga ik vragen stellen over twitter.
New Media Lab is misschien wel het belangrijkste vak dat je op dit moment kan volgen op de SvJ.
“Een nogal manse uitspraak Van der Horst. Probeer je een paar voldoendes bij elkaar te likken?”
Ehm, nee. Het is eerder mijn verbazing dat de informatie die de laatste weken mijn strot in is geduwd mij al veel eerder had moeten bereiken. Ik ben alweer een derdejaars, en ik ben gewoonweg geschrokken van de dingen die ik niet wist. Ik probeer niet te wijzen op het feit dat ik veel termen niet begreep, of weinig met het internet deed –zie hiervoor mijn eerste blog- maar op de discussies over de toekomst van het vak. Natuurlijk zijn we in de eerste jaren opgevoed met media-ethiek en dergelijke vakken, maar wat er in de afgelopen weken is besproken zou relevant moeten zijn voor alle studenten van deze opleiding. Het mag gewoonweg geen keuze zijn je ogen dicht te knijpen en hopen dat de krant nog 100 jaar op je mat valt met een doffe dreun.
New Media Lab is misschien wel het enige vak waar het daadwerkelijk om de journalist gaat. Rekening houden met het publiek of de lezer is leuk, maar die regelen hun eigen nieuws zelf wel. Je zou bijna kunnen stellen dat NML een soort overlevingsgids is voor de journalist die verzuipt voordat hij nog heeft gezwommen.
“Ik ben hier…”
“Zucht, wat is het toch…”
“Kent iemand een…”
“Ik zit in de trein…”
“Bier!”
Wat is dat toch met dat Twitter dat ik nog niet helemaal het enthousiasme kan delen met mijn mede-twitteraars? Op het eerste gezicht vind ik het maar een exhibitionistisch idee. Wat ik onder medestudenten van het NML als reactie al langs hoorde komen. “Waarom zou iedereen moeten weten waar ik mee bezig ben” of “ik ben erg gericht op mijn privacy”, zijn opmerkingen die het nuchtere beeld van de gemiddelde Nederlander wel ongeveer weergeeft. Ik kan het echter ook omdraaien en mezelf eens een veeg uit de pan geven, want Twitter is immers ‘oud’ in een nieuw jasje. Een jas die mij ooit paste, want ik was in vroeger tijden niet vies van nieuwsgroepen of chats.
Zoals ik al heb gelezen op een ander blog -waarvan de link nog de naam mij weer ontschoten is- is Twitter een programma dat is gedefinieerd door zijn gebruikers. Wat begon als een ‘waarbenjenuenwatdoejedan’-site is uitgegroeid tot hybride van community met chat. De gebruikers zijn er in ieder geval laaiend enthousiast over.
Ondertussen heeft het overgrote deel van de internetbevolking de blogs gevonden. Jong en oud, technisch en a-technisch, wereldverbeteraars en zwartkijkers ‘bloggen’ er op los en schrikken er niet voor terug hun medemens deelgenoot te maken van hun belevingswereld. Denk aan sites als wordpress, livejournal, blogger, waarbenjij.nu en de blog-opties van gratis profielensites van hyves en myspace. Als je wat te zeggen hebt dan kan je bloggen, als je helemaal niets te melden hebt kan je ook bloggen. Een foto van een prachtig stukje natuurschoon of een foto van je nieuwe schoenen. Een filmpje waarin je reflecteert op de samenleving of een filmpje waarin je de straat onderkotst na een nacht bingedrinking.
Wanneer jij met je blog zeker weet dat jou blog er wel toe doet, hoe stijg je dan boven de andere blogs uit? Hoe zet je jezelf in de picture zodat mensen jou kunnen vinden en die magische woorden tot zich kunnen nemen. Lees de rest van dit onderwerp »
Met Koninginnedag achter de rug en een dag dat er geen enkele winkel open was (hemelvaart, hoera) bedacht ik me deze ochtend dat ik toch nog even moest bloggen over vorige week. Een nieuwe redactie werd afgetrapt, en zoals we gewend zijn van de Svj wist ik niet wat me te wachten stond. Ik kwam vers van redactie 1968 waar we, met rode veteraan Gijs Schreuders, een tijdschrift in elkaar hadden gestampt over dit roerige revolutiejaar.
New Media Lab bleek vorige week maandag hele andere koek.
Uiteraard klappen er om mij heen een zestal laptops open, en zit ik daar met een middeleeuws kladblok. Job Twisk legt veel uit, maar laat mij vooral met meer vragen dan antwoorden zitten. (Op mijn kladblok vond ik op dat moment twintig termen terug waar ik nog nooit van had gehoord)
En natuurlijk was ik een van de weinige mensen die niet begrijpend bleef knikken naar überguru Job.
Een gevoel van “blue pill, red pill”, en “welcome to the real world” overviel me en ik liet me maar een beetje meedrijven op de stroom. Het uiteindelijke doel van het vak werd naarmate de tijd vorderde weer duidelijk: ‘Weet wat er speelt, loop niet achter de feiten aan en weet erover te discussiëren’. Lees de rest van dit onderwerp »
